Rommy Krommert

Anorexia: maakt het ideaalbeeld gelukkig?

02-04-2018 | 08:00

Jongeren die anorexia ontwikkelen, zien de ziekte niet als probleem maar als oplossing: zij willen dun worden. Zij zijn daardoor vaak weinig gemotiveerd voor behandeling; meestal trekken ouders het eerst aan de bel. Zo was de moeder van voormalig anorexiapatiënt Romy Krommert (25) de eerste die in actie kwam. Zij voelde zich verantwoordelijk en gaf haar baan op om voor haar dochter te zorgen. Want in de praktijk kan het maanden tot jaren duren voordat met behandeling wordt gestart.

Binnen zorg voor patiënten met anorexia is snelheid van behandeling cruciaal. Bij deze ziekte is een vroege oplossing erg belangrijk. Er zijn mensen die met anorexia kampen, maar nog niet dun genoeg zijn. Zij komen dan direct op een wachtlijst te staan. Deze wachtlijsten vormen een obstakel.

‘Je moet heel erg voldoen aan een ideaalbeeld dat voor iedereen mooi is’, vertelt Romy. ‘Ik wil graag dat mensen het zo snel mogelijk naar buiten gooien zodat je ook zo snel mogelijk geholpen kan worden. ’Samen met Diana Gabriels wilt zij door middel van een vlog vertellen hoe het voelt. Ook wordt er antwoord gegeven op de vraag of je je eigen ideaalbeeld kan creëren door de hulpmiddelen die er tegenwoordig bestaan.

HET VERHAAL VAN ROMY KROMMERT

‘Ik wil voor eens en voor altijd mijn verhaal doen. Ik ben een beetje bij klinieken gaan kijken en bij Diana voelde ik me het prettigst. Ze komt spontaan en als zichzelf over, heel nuchter. Eerst stootte ik me wel af omdat BN’ers, zoals Barbie, bij haar komen. En ik wist niet of ik dat wel wilde. Maar toen zag ik dat er ook andere mensen heen gaan. Diana weet waar zij het over heeft. In de vlogs die zij maakt beantwoordt zij goede vragen waar ze ook mensen mee raakt.’

Het is veel heftiger dan dat het klinkt

‘Mijn dagelijks leven met anorexia was niet te doen. Het was echt heel lastig. Als je daar midden in zit dan is het onleefbaar. Wat je op dat moment meemaakt doe je echt alleen. Je schaamt je er ergens ook voor. Je schaamt je voor het feit dat je jezelf niet kunt aankijken in de spiegel, dat je niet durft te douchen omdat je dan naakt bent. Ook schaam je voor het feit dat je zo ver gaat om maar te streven naar een ideaalbeeld. Ik voelde mij eenzaam. Daar kies je op dat moment zelf voor. Je wilt hulp van anderen niet aannemen, je wilt het ook echt niet.

Het is ongeveer vier jaar geleden begonnen, Ik had een vriend die een bodybuilder was. Ben er ook erg in meegegaan. Ik heb een coach in armen genomen omdat ik doelen had. Daar ben ik zo in doorgeslagen dat ik zijn adviezen uit de weg ging. Ik sportte meer dan dat ik at. Dat ik ging combinatie met overgeven. De truc is dan om nog meer af te vallen en nog meer. 

Uiteindelijk gingen mijn ex-vriend en ik uit elkaar. Toen begon eigenlijk mijn echte eetstoornis. Ik woon nu samen met mijn huidige vriend die chef-kok is. In het begin was dat echt kut. Het zal altijd een ding zijn. Mijn ex heb ik nooit meer gesproken. Hij wist er ook niets vanaf want ik probeerde het te verbergen met wijdde kleding. Verder zei ik altijd dat ik al gegeten had of dat ik thuis zou gaan eten. Maar het is veel heftiger dan dat het nu klinkt.

Mijn moeder is vooral boos op haarzelf omdat ze het niet had gezien. Maar mensen met anorexia zijn heel slim. Mijn moeder voelde zich zo schuldig en verantwoordelijk. Zij had het niet kunnen zien! Als je dat zou doorhebben dan zouden mensen met anorexia niet bestaan. Ik mocht niet meer alleen plassen of alleen douchen. Mijn moeder had een aantal maanden vrij genomen van haar werk. Als ik ging plassen hield zij de deur open. Om te kijken of ik echt ging plassen of dat ik mijn vinger in mijn keel stak.’

Invloed op werk, vriendschap en familie

‘Ik werkte toentertijd als freelance hostess. Ik heb dat stilgelegd. Ik heb de beslissing genomen om het tijdens de vakantie in Spanje aan mijn moeder te vertellen. Ik kon het niet meer alleen en de woorden lagen al maanden op mijn lippen. Ik was bang voor haar reactie, bang dat ze boos op me zou worden en dat ik de vakantie zou verpesten. Maar het tegenovergestelde gebeurde, ze was lief, nam me in haar armen en we hebben samen een uur zitten huilen. Toen we daar waren stortte ik in. Ik kon niet meer lopen en er was zelf een arts bij me geweest. Het heeft zeker invloed gehad op mijn werk en op die van mijn moeder. Daar voel ik me schuldig over. Ik heb er één vriendin aan overgehouden. Mijn vader daarentegen is ervandoor gegaan omdat hij er niet mee kon leven.’

Genezen

‘Ik ben wel genezen verklaard. In hoeverre dat inderdaad kan. Uit eten gaan is niet mijn favoriete bezigheid. Als ik dat wel doe dan krijg ik daar ook echt spijt van. Dan ga ik het compenseren door erg te gaan sporten. Er blijft altijd een stemmetje in je hoofd zitten dat zegt: “dat mag je niet eten, dan word je dik.” Dat stemmetje gaat nooit meer weg ben ik bang. Ik heb nu geleerd te accepteren dat dat stemmetje er is. Soms schreeuw ik heel hard van binnen dat hij moet oprotten. Als dat lukt heb ik gewonnen, lukt dat niet dan probeer ik het de volgende keer gewoon opnieuw.’

Ideaalbeeld

‘Je moet heel erg voldoen aan een ideaalbeeld dat voor iedereen mooi is. Slank, mooi haar, de juiste highlighten, de juiste make-up. Het enige wat ik wilde waren dunne benen. Waarom lukte dat niet? Na een heel gesprek met mijn moeder zei ik dat ik mijn benen eraf zou willen hakken. Dan heb ik de benen die ik wil. Waarop mijn moeder vroeg: “waarom doe je dat dan niet? Dan ga je naar een kliniek en vragen we of we dat eraf kunnen halen”, zei ze. “Als dat je gelukkig maakt dan doen we dan,” vervolgde mijn moeder.

Een van de punten dat ik in mijn vlog zou willen aankaarten is het ideaalbeeld. Ik wil graag injectables in mijn gezicht: jukbenen, kaaklijn en lippen. Ik zit al langer met deze gedachtes, maar ik wil het niet alleen voor mijzelf doen. Als ik zo’n stap neem dan wil ik andere mensen hierover informeren en meenemen in mijn verhaal. Je lichaam kan je heel erg verbloemen. Je kan je zonnebril wel op doen maar dat ziet er raar uit in de winter. Ik zou graag willen weten of je gelukkig wordt van injectables in je gezicht.

Ik vind het fijn om dit naar buiten te brengen voor de mensen die er geen geld voor hebben of het eng vinden. Wordt je er gelukkig van, ja of nee? Als ik weet dat je er niet gelukkig van wordt kan ik het tenminste loslaten. Kan je je eigen ideaalbeeld creëren door de hulpmiddelen die er tegenwoordig bestaan?’

Zonder mama had ik het niet overleefd

‘Je hoeft je niet te schamen als je anorexia of boulimia hebt. Je hoeft niet bang te zijn als je vriendinnen of je baan kwijtraakt. Als ze weglopen terwijl ik bijna doodga, dan heb ik ze liever niet in mijn leven. Als mama er niet was geweest, dan had ik het niet overleefd. Niemand hoeft zich te schamen als je aan zoiets lijdt. Je moet het kunnen uitten. Je moet echt hulp zoeken. Er zijn mensen die met anorexia kampen, maar niet dun genoeg zijn om geholpen te worden. Zij komen dan direct op de wachtlijst te staan en wachten drie tot zes maanden. Dat vind ik zo erg. Ik wil graag dat mensen het zo snel mogelijk naar buiten brengen zodat ze snel geholpen kunnen worden. Sommige mensen hebben geen moeder die haar baan voor ze opgeeft. Ik wil in de vlog heel graag vertellen hoe het voelt!’

STAY TUNED. Binnenkort staat de vlog van Romy en Diana online.

 

Door: Denise Delgado

 

Iedere maandag volgt een nieuwe blog, met daarin aan het woord een BN’er, een behandelend arts, of over wat de kliniek van Diana Gabriels nog meer te bieden heeft. Iedere week zijn er nieuwe vlogs te zien van Diana Gabriels op haar eigen YouTube kanaal: https://www.youtube.com/channel/UCTu1ntF6MLX0giDxo1FT5jw

Naar het overzicht
Terug naar overzicht