In mijn vroegste herinneringen voelde ik mij als een meisje.
Ik was drie jaar oud toen ik mensen begon te verbeteren over mijn genderidentiteit. Als iemand aan mij vroeg: ‘’ Wat wil je later worden? ’’ dan zei ik altijd: ‘’ Een meisje! ‘’  in tegenstelling tot mijn neefjes en nichtjes die ridder of prinses wilden worden. Mijn grootste wens was toen al om een meisje te zijn.

Ik merkte aan mezelf dat ik alles leuk vond wat meisjes deden en/of hadden. Zo pikte ik van vriendinnen bijvoorbeeld ‘’ My Little Pony’s ‘’ om er vervolgens thuis stiekem mee te spelen. Op mijn zevende begon ik een briefje te schrijven naar mijn ouders. Op dat briefje schreef ik dat mijn lichaam niet bij mij paste en dat ik liever een meisje wil zijn. Ik had dat briefje op mijn moeder haar kussen gelegd en dat lag daar een half uur.  In dat half uur begon ik te piekeren of ze niet boos zouden worden of het raar zouden vinden. Toen besloot ik om dat briefje kapot te scheuren en door de wc te spoelen, zodat niemand het meer kon zien en/of lezen. Toch merkten zij aan mijn gedrag dat er iets speelde. Ze konden zien dat ik anders was dan andere jongens, door de dingen die ik deed. Ze hebben er het op dat moment niet met mij over gehad. Puur omdat ik zo jong was en het ook gewoon een fase kon zijn. Zo zie je op foto’s bijvoorbeeld dat ik een trui aan trok als jurk en een hoedje van K3. En dat hoefde toen niks voor hun te betekenen maar in mijn hoofd was dat anders.
Voor mij was het echt dat moment dat ik me een meisje voelde en ik soort van ‘’gelukkig’’ was op dat op moment.
En dat komt doordat ik altijd mezelf heb kunnen zijn.

Toen ik ouder werd, rond twaalf/dertien jaar, begon de pubertijd, en ik merkte dat ik steeds ongelukkiger werd in mijn eigen lichaam. Dit kwam vooral doordat mijn stem lager werd, ik haargroei kreeg en andere mannelijke kenmerken. Daardoor voelde ik mij totaal niet mezelf en werd ik super ongelukkig. Toen dat gebeurde stond ik alweer op het punt om het tegen mijn ouders te vertellen. Maar er waren weer dingen die mij tegenhielden. Want op dat moment zat ik in groep zeven en groep acht van de basisschool en werd ik gepest/getreiterd. Ik werd uitgescholden voor dingen zoals: kankerhomo, meisje, kankergay. En noem het zo maar verder op.

Dit ging verder in de eerste en tweede klas van de middelbare school. Hierdoor kwam ik met mijzelf in de knoop en wist ik echt niet wat ik er mee aan moest want ik was ongelukkig, zat niet lekker in mijn vel. Maar leefde nog steeds als jongen. Dus ging ik een oplossing zoeken om er van af te komen. Toen kreeg ik suïcidale gedachtes, als ik er achteraf over nadenk was dat dus geen oplossing om een einde aan mijn leven te willen maken, want wat is nou zeventien jaar ongelukkig op een heel leven?  Ik ging dingen doen zoals in m’n polsen snijden, mijn adem inhouden etc.

In deze periode zat ik echt niet lekker in mijn vel. Ik moest alles stiekem doen voor mijn gevoel. Ik droeg thuis stiekem bh’s van mijn moeder, jurkjes en ik deed haar make-up op. Ik was vijftien jaar oud toen ik dit soort dingen deed. Toen werd ik zestien jaar en toen was ik er echt klaar mee. Het was voor mij klaar of ik ging het vertellen.

Dankzij meerdere YouTube video’s kreeg ik er meer informatie over en ging toen voor mijzelf een plan verzinnen, hoe ik dit ging vertellen. Ik heb vanaf juli tot en met november 2016 er over gedaan om te bedenken hoe ik dit ging vertellen tegen mijn ouders. Ik moest het van mijzelf vertellen, want ik wilde geen eind aan mijn leven maken! Het was november 2016 toen mijn plan klaar was. Mijn plan was om het in stappen te vertellen om meerdere redenen. Als eerst zodat het voor mij makkelijker was, en als tweede dat als ik het toch niet durfde ik altijd in de andere fase kon blijven. Ik heb dus in november 2016 tegen mijn ouders verteld dat ik ‘’ biseksueel ‘’ was. Dit was stap een van de drie stappen, en het ging mij makkelijker af. Toen moest ik gaan vertellen dat ik ‘’ homo ‘’ was, dit heb ik verteld in februari 2017. Dit werd ook heel goed opgevangen maar toen ik dit zei vroeg mijn moeder ‘’ wil jij niet liever een meisje zijn? ‘’. Dus dit was voor mij wel een teken dat ze het doorhadden.

Ik was in de stress voor mijn examens en het was belangrijk voor mij dat ik het ging halen. Dit was zo belangrijk zodat ik op mijn nieuwe school een nieuwe start kon maken als mezelf. Toen was het einde mei 2017 toen de telefoon ging om 12:30 ’s middags. Ik was super zenuwachtig, want ik kreeg te horen of ik wel of niet geslaagd was. Toen kon ik juichen en barstte ik uit in tranen want ja hoor! Ik was geslaagd, dit betekende zoveel voor mij op dit moment. Het was het moment dat ik eindelijk voor mijzelf kon kiezen. Ik heb er wel een paar maanden nog mee gewacht om het te vertellen. Toen was het rond 20:00 ’s avonds op 1 augustus 2017. Ik heb er 1,5 uur over gedaan om een bericht te typen naar mijn ouders via WhatsApp. Ze zaten op dat moment beneden in de woonkamer en ik zat in mijn slaapkamer. In dat bericht stond het volgende:


Ik:
”Lieve papa en mama,
Ik wil jullie iets vertellen, waar ik al heel lang over nadacht. Als jullie dit lezen sta ik onder de douche voor afleiding. Ik ben geboren als een jongen en eerst uit de kast gekomen als biseksueel en daarna homo. Maar ik voel me nog steeds niet fijn zoals ik ben. Ik ging de laatste tijd op onderzoek uit. En natuurlijk weet ik wat transgender is maar ik wilde er meer over weten. Na lang zoeken ben ik gaan denken en denken en piekeren. En ben ik erachter gekomen dat ik in het verkeerde lichaam ben geboren. Ik huil zelfs als ik dit typ. Ik heb ook echt geen idee hoe ik dit moet gaan aanpakken en heb jullie daarvoor ook nodig. Ik voel me echt niet fijn zo en wist een lange tijd niet wat ik wilde maar nu weet ik het eindelijk! Ik hoop dat jullie volledig achter mijn keuze staan en het begrijpen. Ik hou van jullie❤
Alsjeblieft wees niet boos❤😩’’
En de zenuwen gierden door me lijf.
Toen het verstuurd was heb ik mijn telefoon uitgezet en ben ik gaan douchen om even tot mezelf te komen.
Toen ik klaar was met douchen en aangekleed was, zette ik mijn telefoon weer aan en las ik het volgende:
Mijn vader:
”Kom maar beneden na het douchen en dan kunnen we erover praten.’’
Ik:
”Sgoed ik droog me af’’
Ik kwam naar beneden waar ik vervolgens helemaal in tranen uitbarstte. Dit was omdat ik zo opgelucht was en blij was dat het er eindelijk uit was. We hebben er een uur over gepraat, het ging er over hoe we het gingen aanpakken. Mijn ouders hadden me verteld dat ze het al verwacht hadden. En we gingen bedenken of we het geheim gingen houden of de buitenwereld gingen vertellen. Ik ben de ochtend daarna naar de dokter geweest en die heeft me doorverwezen naar het toentertijd ‘’ VUMC Amsterdam ‘’. En daar heb ik een tijd op de wachtlijst gestaan vanaf 3 augustus tot 19 juli. Ik heb voor mijn familie en vrienden vanaf 1 januari mijn naamswitch gemaakt en ben ik echt helemaal met kleding, make-up enzovoorts om als meisje door het leven te gaan. Dus ik ga nu ruim al een jaar door het leven als vrouw. Natuurlijk nog niet 100%, maar daarvoor ga ik naar het VU. Ik heb inmiddels 11 gesprekken gehad bij mijn psycholoog van PSYQ. Het bevalt me echt heel erg om er hulp bij te krijgen. En nu zit ik eindelijk sinds 21 juni 2019 aan de vrouwelijke hormonen en mannelijke hormoonblokkers. Het gaat nu heel erg goed met me!