Gaby: ‘’Ik ben geboren op 11 oktober 2000 in het noorden van Brazilië. Nog voor dat ik kon zelfstandig denken was ik al anders, volgens mijn moeder had ik een andere blik dan de andere jongensbaby’s. Ze zei dat het veel zachter, liever en onschuldiger was. Mijn moeder wist al toen dat ik anders zou zijn, dat baarde haar wel zorgen. Ik kende geen verschil tussen jongens en meisjes voor mijn 4e jaar en ik dacht dat iedereen hetzelfde was. Tot volwassen mij vertelden dat er verschillen zaten tussen beide genders, en dus dat ik een jongen was.

Ik merkte als vrij snel dat ik heel anders was dan de meeste jongens en mijn interesses sloten meer aan op die van de meisjes. Bij veel juffen baarde dat zorgen, mijn ouders waren er natuurlijk al op de hoogte en ze deden er alles aan om mij “jongensachtiger” te krijgen (lukte ze vrij moeilijk haha). Wat mij opviel is dat alle kinderen het niet raar vonden, zelfs de jongens accepteerden me, de enige mensen die daar een drama van maakten waren de volwassenen.

Ik concludeer hieruit dat kinderen geen haat hebben, haat wordt aangeleerd…een aangeleerde ziekte. Later toen ik wat ouder werd (8-11jaar) begonnen de lichtelijke haatreacties te komen. Op die leeftijd absorberen kinderen alles wat hun ouders vinden, dus toen begonnen ze tegen mij te zeggen dat ze niet meer met mij om mochten gaan, omdat hun vader of moeder het niet prettig vonden dat ze met een gender-kind gingen spelen.

Ik besefte dus dat er echt iets mis was met het spelen met poppen en omkleden als prinses als jongetje zijnde. Gelukkig had ik altijd nog een paar vriendinnetjes die het geweldig vonden om met mij als prinses te spelen. Later brachten mijn ouders mij naar een psycholoog om misschien van die “ziekte” af te komen (in Brazilië) ik heb later vele psychologen gehad. Toen ik 11 werd besefte ik dat meisje zijn een onmogelijke droom was, en dat ik het moest vergeten.

Mijn moeder zei dat als ik het tenminste zou proberen om een jongetje te zijn, dat mijn leven veel beter zou worden. Ik vertrouwde op haar woorden, en ik ben toen als jongen gaan leven. Niemand mocht mijn geheim weten, ik probeerde zo jongens mogelijk te zijn om in de “hokjes” te passen. Maar helaas op de middelbare school viel ik vaak door de mand, mensen zagen al gauw dat ik vrouwelijke trekjes had wat ik heel moeilijk kon verbergen. Ik forceerde zo erg om mannelijk te zijn dat het me juist belachelijk maakte. Op mijn 15e was voor vele in de familie al bekend dat ik op jongens viel, maar vader zei weleens:” prima, als je je maar als een vent gedraagt” (wat never nooit zou gaan lukken).

Op mijn 16e zag ik veel beroemdheden die transgender waren en die (onder andere Cythlin Jenner) best laat waren begonnen met hun transitie en dat zette me wel aan het denken “zo laat is het niet”, toen ik 17 was besefte ik dat ik kapotging vanbinnen, ik leefde een leugen, iets wat niet ik was. Ik haatte om als jongen te kleden, ik haatte om geforceerd als jongen te moeten gedragen, ik haatte om als jongen te leven! Ik dacht dit moet veranderen, ik deed dit allemaal voor mijn ouders en familie maar ikzelf ging daar kapot aan.

Ik ben gaan zoeken op Internet hoe ik kon beginnen met de transitie, Ik kreeg toen te horen dat de wachtlijst meer dan 2 jaar kon zijn. Op dat moment wist ik niet meer wat ik moest doen, ik wou een einde maken aan alles, ik stuurde mijn moeder een zelfmoord bericht via WhatsApp. Op dat moment was mijn moeder in het buitenland, ze lichte mijn vader in wat er gebeurd was, mijn vader kwam naar me toe en we zijn rustig gaan praten, en niet veel later ben ik met mijn vader naar de huisarts gegaan voor een verwijsbriefje naar de VUMC in Amsterdam. Ik was nog steeds niet blij met het feit dat het 2 jaar kon duren en zat aan het einde van mijn pubertijd en ik was zo bang dat mijn lichaam zich verder ging ontwikkelen als man.

Totdat ik een uitweg zag, ik zag een advertentie op Instagram dat Nederlandse trans vrouwen naar een kliniek in Antwerpen konden voor behandeling. Ik zag dus ook hormoonbehandeling staan, ik was zo blij om het feit dat ik niet 2 jaar mijn lichaam hoefde te laten vermannelijken. Het enige probleem voor mijn ouders was dat het een particuliere kliniek was en dat het heel ver was. Uiteindelijk heb ik mijn ouders kunnen overhalen om met mij mee te gaan.

Inmiddels was mijn 18e verjaardag al geweest, en zijn we niet veel later naar Antwerpen gegaan voor gesprekken met een psycholoog. Ik heb toen een verwijsbrief gekregen naar een endocrinoloog, en heb ik bloedtesten gedaan. En ja hoor 11 januari 2019 was ik begonnen met de hormonen! Niet veel later ging ik fulltime als meid door het leven, helaas zien mensen het nog wel een beetje aan me (niet veel). Ik ben blij dat ik nog in mijn tiener jaren aan de hormonen ben begonnen, de legende zegt altijd: “hoe eerder je begint hoe beter”. Als het aan de VUMC had gelegen was ik in mijn 20e jaren begonnen.

Ik sta nog 1 jaar op de wachtlijst, ik hoop volgende jaar aan de beurt te zijn zodat ik verder kan gaan met de operaties. Ik hoop voor de vele andere transgenders dat het zo lang meer gaat duren, en dat de wachtlijsten korter worden. Als het om mensenzorg gaat vind ik 2 jaar wachten onmenselijk lang. Ik heb diepe respect voor de transgenders die wel kunnen wachten en verder kunnen met de sociale transitie (dus geen hormonen, operaties etc). Wat aan mijn verandering betreft, ik zie kleine veranderingen in mijn lichaam, ik ben nog pas bezig dus ik kan nu nog niet veel verwachten. Maar ik weet dat mijn lichaam langzaam maar zeker veranderd in de prinses die ik altijd al ben geweest.

I WAS MEANT TO BE A GIRL