Nou daar gaan we, Ik ben Jessie ben 19 jaar oud en kom uit Limburg.
 
Mijn kindertijd was eigenlijk al geen kindertijd meer vanaf mijn 6de, ik zat al heel erg met mijzelf in de knoop.. ik speelde met mijn zusjes speelgoed, ik droeg jurkjes van me zusje deed zelfs haar speelgoedhakken aan om het complete plaatje te creëren. ik deed zelfs een lange zwemhanddoek over mijn hoofd en deed aan de achter kant een elastiekje vastknopen zodat het leek alsof ik een lange staart had! ik voelde mij het gelukkigste kind ter wereld.
 
Maar nooit echt verder gedacht dat hier wat achter zat. dus dermate de tijd werd ik ouder en vormde de kleine problemen waar ik tegen aan liep. ik was niet gelukkig met het leven die ik op dat moment leefde, ik was lang, slank, had een acne-gezicht, en voelde me mij echt niet zelfverzekerd.
 

Ik werd op school hierdoor ook heel veel gepest, ik was natuurlijk anders dan anderen. ik viel niet in hun smaak, of ik was te onzeker waardoor mensen mij ging treiteren of gewoon slaan of gewoon mentaal te keer tegen mij. Ik wist nooit hoe ik hier op moest reageren. ik was altijd de pineut! ik deed iedere week aangifte tegen mishandeling, of gewoon tegen mentale schade! dit moest van school. Hun zeiden altijd tegen mij ‘doe maar gewoon aangifte, dan kan de schoolagent dit oplossen’ dit was trouwens nooit met succes.

 

Er is een keer een rechtszaak geweest en die persoon heeft toen ook wel een taakstraf gekregen. 

Maar verder met mijn verhaal!
iIk woonde toen der tijd nog thuis en ‘ik denk dat iedereen wel weet hoe dit gaat’ Ik reageerde alles thuis af! dit was natuurlijk nooit mijn intentie geweest, Maar ik wist gewoon nooit hoe ik het anders kon doen. dus natuurlijk kreeg ik hierdoor ook thuis probleempjes mee, mijn ouders wisten niet altijd hoe ze hier mee moesten omgaan.. 

 

Ik weet het nog als de dag van gisteren, we zaten aan de eettafel en me moeder zei tegen mij 
‘Jessie is er iets?’ waarop ik antwoorden nee mama alles gaat goed met me. terwijl ik eigenlijk van binnen werd opgevreten, het deed iedere dag steeds meer met me. Tot ik op een avond in bed lag en ik tegen mezelf zei ‘wat is er aan de hand met me, waarom gedraag ik mij zo?’
Alleen ik wist niet hoe ik mezelf moest zeggen dat ik gewoon een meisje wil zijn.. 
 
13-05-2012  ‘ik kwam thuis, en ik had het met mezelf erover gehad dat ik het kwijt moet.. in die tijd had ik mijn ouders wel  verteld dat ik op mannen val, hier waren ze al blij mee! ik kwam thuis en zei tegen me moeder ‘mama ik moet je praten, met de tranen in me ogen’ ik wil een meisje zijn zei ik tegen me moeder’ het was even stil en me moeder antwoorden ‘oke, dan gaan we hier iets mee doen ‘ zei ze.
2 dagen later kwam er een vriendin toen der tijd van me moeder over de vloer, zij was zelf Transgender! en ze zei meteen nadat ik alles op tafel had gegooid. Ja Jessie je bent echt een meisje! ik merk het aan alles.. dus toen der tijd zei me moeder me, prima dan gaan we naar de GGD! 
 

Dus we zijn toen der tijd naar die afspraak gegaan, ook dit kan ik me als de dag van gisteren herinneren! ik werd naar binnen geroepen, en ik mocht plaats nemen het eerste wat die mevrouw tegen mij zei was ‘nou Jessie waar kunnen we je mee helpen?’ maar toen der tijd was ik flink verlegen en op mezelf dus ik kon niet alles goed verwoorden! 

 

Dus ik zei wil graag een meisje worden, en toen vroeg ze me waarom? en mijn domme antwoorden waren toen ‘ja ik hou van shoppen, met mijn vriendinnen op terras zitten, en lange haren hebben. dat was natuurlijk nooit een goed antwoord geweest voor haar. dus ze zei ‘nee sorry Jessie maar dit is niet genoeg om jou door te sturen naar een VUmc’
 

Dus zo zijn we al bij mijn 12 a 13 jarige leeftijd: de problemen werden alleen maar erger, ik werd toen ook al suïcidaal, en depressief!
Op een dag riep ik naar me ouders ik wil hier niet meer zijn, dus dat gaf me ouders een heel erg kut gevoel.
En wilde me voor alles beschermen ze deden hun best maar dit konden ze niet zelf dus ze gingen opzoek naar hulp!

 

En snel kwamen we al uit bij een internaat, daar zou ik 6 weken moeten zitten voor therapie en hulp, maar die 6 weken werden verlengd! en dit was super klote voor me, ik wilde naar huis en alles zat tegen.  Maar goed ik heb die 6 weken volgehouden, en mocht naar huis toe, maar snel bleek dat ik het niet kon, zonder hulp en een behandelaar dus het heeft niet lang geduurd voor dat ik terug werd geplaatst. 

 

Ik was 13 en woonde toen al op gastenhof omdat ik mezelf niet onder controle had en werd heel snel volwassen, dus een jeugd heb ik ook niet gehad! ik was iedere dag bezig met mezelf, en ging trouwens door het leven als homo, en dat beviel me toen der tijd goed omdat ik toch mezelf kon gedragen als een meisje! goed de jaren gingen voorbij, ik maakte me op, en droeg foundation en alleen wenkbrauwen!
Omg als ik er aan terug denk hahaha! ik werd nog een jaartje ouder hier ben ik al 17 werd bijna 18! en droeg opeen geven moment, foundation, wenkbrauwen, mascara, oogschaduw, contour, highlighter, blush en ect ect!
 
Tot ik verhuisde naar een andere instelling Lavonto in Geleen ‘een zelfstandige leefgroep’ ik ging nagels dragen! en had een pruik besteld bij Alixpres, super nep maar wel wat ik wilde proberen. maar het werkte niet zoals ik wilde ik voelde me niet knap ik zag gewoon dat ik jongen was! 
En werd nog depressiever en had de doodswens voor mezelf.. ik heb toen ook 2 pogingen gedaan.. ik werd op een dag ontslagen uit het ziekenhuis en 2 dagen erna ging ik naar een vriendin die eerder het verhaal is geweest die ook transgender was ‘let op ik had me toen al aangemeld voor het VUmc’ ik was daar en zei dat tegen der en die zelfde dag had ze me helemaal opgemaakt als een meisje en had me een pruik opgezet! en ik was super blij, gelukkig, en tevreden toen!
Ze zei bel je moeder om dit te zeggen! maar ik durfde niet omdat ik natuurlijk een hele lange tijd stil heb gehouden, was bang voor haar reactie. maar dacht weetje fack it! 
 
En ik pakte me telefoon en duwde op het cameratje op whatsapp om haar video te bellen! en ze nam op! en ze keek en ze zei ‘huh wie is dit??’ tot ik zei ‘ik Jessie!’ en ze schrok wat ik toen eigenlijk niet begreep! nu natuurlijk wel maar toen dacht ik zie je ze wilt dit niet! ik ging meteen me onzekere kant er bij trekken, en moest super hard huilen.. en ik ging naar huis toe met die pruik en ik voelde me echt mezelf! ik was natuurlijk bang van ik weet niet hoe andere mensen op reageren. dus ik ging meteen naar me kamer!
En maakte super veel foto’s zie bijlage! ik was gelukkig maar ik durfde niet de stap te zetten om iedere dag die pruik op te zetten.
Dus ging dan wel en dan niet, tot me beste vriendin zei ‘Jessie of wel of niet he’ dus die dag erna stond ik op en ben toen voor altijd als meisje door het leven gegaan, en nooit meer terug gegaan.
 
Als ik jullie kan zeggen hoe blij ik ben en hoe gelukkig ik ben! ik schiet woorden te kort hier voor. Maar goed! toch was het niet goed met me ik had nog steeds last van depressie, en heb toen der tijd nog een poging gedaan, en stond op het spoor.. de politie heeft mij toen uit deze situatie gehaald. ik ben op de dag van vandaag no steeds dankbaar! hun hebben mij toen naar METGGZ gebracht een afgesloten afdeling voor mensen die in crisis zitten! 
Daar heb ik 3 maanden super hard aan mezelf gewerkt zoals mentaal en fysiek. ik ben op 15-10-2018 ontslagen, maar omdat ik geen thuisadres had..
Moest ik naar een dakloze opvang waar ik tot heden nog zit! ik werk aan mezelf nog steeds zit in therapie omdat het VUmc te lang duurt! en ik wel een luistert oor nodig heb..
Dit gaat natuurlijk niet met slag en stoot ik werk keihard aan me eigen “transitie’ ik doe de kleine dingen voor mezelf om gelukkig te worden wat ook lukt! tot ik verder word geholpen!
 
waar zie ik mezelf over 5 jaar?
Ik hoop dat ik dan al in de transitie zit, met de hormonen begonnen en mijn geslachtsoperatie in zicht.
Ook hoop dat ik een eigen huisje heb samen met een leuke vriend,
En een goed verdiende baan! en ik zou nog graag een opleiding willen afronden omdat ik van de school waar ik gepest ben, af ben gegaan! 
Ook hoop ik dat ik andere transgender kan inspireren!