Hierbij doe ik mijn verhaal over het transgender zijn, de problemen ermee en de leuke kanten.
Ik wil graag mijn verhaal delen omdat transvrouwen nog steeds gestigmatiseerd worden.
Mijn naam is Solange Dekker en ik ben 23 jaar.
Maar ik ben niet altijd Solange geweest.
Ik leef nu al een aantal jaar als vrouw en het is de gelukkigste en tegelijkertijd ook depressiefste tijd in mijn leven.
Hoewel ik nu veel lekkerder in mijn vel zit, zijn er ook talloze problemen die ik elke dag tegenkom.
Het begon allemaal toen ik een jaar of 14 was.  Ik begon echt te begrijpen wat het verschil was tussen homo/transgender enzovoort.
Ik dacht eerst dat transgender zijn alleen weggelegd was voor de rijke sterren.
Toentertijd was nog niemand echt openbaar transgender en was er nog niks op tv over te horen.
Ik ben opgegroeid in een gezin met gescheiden ouders en met 3 oudere broers.
Het is echt nooit makkelijk geweest om in deze familie mezelf anders te profileren.
Puur omdat er van mij altijd werd verwacht dat ik hetzelfde zou zijn als mijn broers.
Maar toen ik mijzelf op mijn 14e begon te ontwikkelen en uit de kast kwam als homo ging er een wereld voor mij open.
Ik leerde allerlei nieuwe dingen kennen, dingen die mij veel vreugde gaven zoals medevrienden en ‘pride’ dagen. Maar ook verdrietige dingen zoals de acceptatie die ik niet kreeg, en het uitgescholden worden door vrijwel iedereen die ik tegenkwam.
Ik ben zo vaak enorm gepest op school en daarbuiten, en ik heb mijzelf nooit geaccepteerd gevoeld door familie.

Dit was uiteindelijk zo moeilijk en heftig voor mij dat ik heb geprobeerd er een einde aan te maken.
Toen die poging was mislukt, besefde ik dat ik mijn leven echt moest omgooien.

Rond mijn 16e jaar was het verlangen om mijzelf vrouwelijk te kleden en make-up te dragen zo groot dat ik besloot om dit te doen.
Ik was op dat moment een hele vrouwelijke homo.
Ik liep met handtassen en roze lipstick rond en ik vond dat heel normaal.
Ik had schijt aan wat iedereen van mij vond.
Het verlangen werd steeds groter en groter en ik begon ook meer naar vrouwen te kijken op de manier van: ‘’Zo wil ik er ook uitzien qua lichaam, niet alleen qua make-up en haar’’.
Ik had me eenmaal aangemeld bij het VUMC in Amsterdam om mijzelf te laten onderzoeken of genderdysforie echt in mij zat.

En ja precies wat ik al vermoedde, ik ben gewoon een vrouw vanbinnen.

Hoe moeilijk dit aan de ene kant was om te accepteren, hoe makkelijk ook, aangezien ik al qua uiterlijk als een meisje probeerde te leven.
Toen ik mij steeds meer vrouwelijk ging gedragen en ook aan de buitenwereld liet merken dat ik mij op en top vrouw voelde, werd dit aan bijna alle kanten afgekraakt!  Zelfs door mijn eigen familie.
Ik heb op deze dag nog steeds geen contact met familie omdat ik mij wil focussen op positiviteit in mijn leven!  En ik wil niet elke keer naar beneden gehaald worden.

Dit is best moeilijk voor mij maar ik heb het geaccepteerd en het zij zo.
Ik steek liever deze energie in mijzelf.

Toen ik eenmaal was aangemeld bij het VUMC en ik maandelijkse psychologische gesprekken kreeg, voelde ik echt dat er een last van mijn schouders afviel.
Ik begon met een nieuwe naam te bedenken die ik mooi vond, dit werd Solange.
Toen ik eenmaal klaar was met de gesprekken die een half jaar duurden, mocht ik door naar hormonen en het legaal veranderen van mijn naam en geslacht.
Wat een supertoffe dag was dat! Ik kon niet meer stuk van blijdschap.
Nog steeds de mooiste dag in mijn leven.
Toen ik eenmaal de veranderingen van de hormonen begon te merken ging er een compleet nieuwe wereld voor mij open.
Ik ervaarde een 2e puberteit en moest nog zoveel dingen leren.
Maar alles was het waard om te zijn wie ik wou zijn!

Ik heb het nooit makkelijk gehad omdat ik vrij arm ben opgegroeid. Daarnaast kwam ik ook heel slecht aan werk omdat er toen een groot stigma heerste aan transgenderpersonen.
Ik ben nu uiteindelijk 9 jaar kapster geweest en ik werk sinds kort als make-up Artist bij MAC Cosmetics.

Ik heb zoveel afwijzingen gehad in zowel de arbeidsmarkt en huissituaties, puur omdat ik transgender ben.
Zoveel mensen denken dat wij transgender personen echt ‘privileges’ hebben en we van geluk mogen spreken, maar het is 9/10 keer echt een grote hel!
Veel mensen snappen dat niet.
Hoewel ik nu gelukkig ben met wie ik ben, ben ik ook nog steeds depressief door mijn verleden en hoe ik vroeger leefde.
Dit schijnen mensen heel snel te vergeten. Ik heb zo vaak acceptatie moeten vragen aan mensen, dat het mij nu niet meer uitmaakt wie mij wel of niet accepteren.
Ik ben een supermooie vrouw die een heel sterk innerlijk heeft en vrijwel nergens voor terugdeinst.
Ik ben trots op wie ik ben geworden en wie ik nog meer ga zijn in de toekomst.
Sinds kort ben ik bezig met het vloggen van mijn leven en de struggles die er bij horen.
Hier ervaar ik veel plezier in en ik hoop dat ik hiermee andere transgenders kan inspireren, dat je altijd een manier vind en dat het goed komt.
Hetzelfde met dit verhaal; ik wil laten zien dat ik een super moeilijke jeugd heb gehad en nu nog steeds een heel moeilijk leven heb.  Ik heb daar nog dagelijks last van, maar ik strijd door!